ON KNIFE-EDGE
Time gathers as sediment
A thing to be glanced only once, so it desires.
Visible from its pale spots:
The water is still.
Your name—there, cracked in places, peeled off
from humidity, and covered with moss, right there on that wall
separating the road from the forest / the shantytown ends with this road.
Your restless shifts. And there I am, looking
from the other side of that misty glass, writing your name.
Where to stop once past the midpoint,
on a sentence’s knife-edge.
Shrubs creaking their thin branches
eventually offer a pomegranate.
BIÇAKSIRTINDA
Zaman bir tortu olarak birikiyor
Bir seferlik göz atılacak bir şey, öyle istediğinden.
Açık renkli beneklerinden görünen:
Su durgun.
Senin ismin; yer yer kırılmış, nemden dökülmüş, yolu
ormandan ayıran yosun kaplı bir duvara yazılı /
gecekonduların
bittiği yol bu. Telaşlı nöbetlerin. Ve ben oraya, arkasından
baktığım buğulanmış cama adını yazıyorum.
Neresinde durmalı ortasından sonra,
Bıçaksırtında cümlenin.
Çalılar, incecik dallarını çatırdatarak
bir tane nar veriyor sonunda
THE GHOST OF A WORD
As I was entering the building, in the window
by the door my reflection
in the body of an athlete from antiquity
held the heavy door and let me pass. “Thank you,”
I said. He didn’t speak. No one does.
Sometimes I see visions like this, and words,
even. The last time I was going back home,
for example, as I looked up from the road
I saw it written on a random truck, “autumn,”
the name of a company. The name
belongs to a rotting part of the wife who inherited a dead
man’s business, according to a newspaper clipping.
For me a beauty of sorts, somewhat darkened.
In a hundred years, the earth’s infrastructure rotted, I mean the rain
and the seas.
A hundred years, a tiny puddle still waiting for autumn
in front of a kindergarten. Its name hangs on my back like a burden,
fastened by drifting days, petrified years.
The cab driver in the corner spat on the ground. Again, the rain
started pouring.
One must finally make a decision; what was her name?
I remember.
And yet I saw her on my favorite street,
like an actress afflicted with consumption,
the trees swaying in brittle motions
were also pointing at her with their long branches.
Seeing it on such a heavy vehicle
we were all startled, “Autumn.” What a lovely name.
The ghost of a word.
BİR KELİMENİN HAYALETİ
Binaya gireceğim sırada kapının
yanındaki pencerede yansımam,
antik çağlardan bir atletin bedeniyle
tuttu ağır kapıyı ve yol verdi. “Teşekkürler”
dedim. Konuşmadı.Kimse konuşmuyor.
Bazen böyle görüntüler, dahası kelimeler
görüyorum. Geçen sefer eve dönerken
mesela, yoldan kafamı kaldırdığımda
alakasız bir kamyonun üzerinde “eylül”
yazıyordu, bir şirketin adı. Ölü bir adamın
arkasından, işini devralmış karısının
çürüyen bir parçasının adı, bir gazete küpürüne göre.
Benim için bir çeşit güzellik, biraz karartılmış.
Yüz yılda çürümüştü dünyanın altyapısı, yani yağmur
ve denizler.
Yüz yıl, anaokulunun önünde güzü hâlâ bekleyen
bir küçük su birikintisi. Adı sırtımda bir yük gibi duruyor,
akan günlerle, taşlaşan yıllarla sabit.
Köşedeki taksici yere tükürdü. Yağmur tekrar
yağmaya başladı.
Bir karar vermeli artık, neydi adı?
Hatırlıyorum.
Oysa en sevdiğim caddenin üstünde görmüştüm onu,
ince hastalığa kapılmış artistler gibi
kırılgan hareketlerle salınan ağaçlar da
uzun dallarıyla ona işaret ediyordu.
Öyle ağır bir aracın üstünde görünce
hep beraber yadırgadık, “Eylül”. Ne güzel bir isim.
Bir kelimenin hayaleti.
WITH THE WIND
In front of the shielding bamboos
A pepper vine, swaying and swirling
Two kids on a swing
Will you caress my cheek
RÜZGÂRLA
Siper eden bambuların önünde
Bir karabiber, salınarak sallanarak
İki çocuklu bir salıncak
Yanağımdan okşasana
SONG OF THE SIRENS
First, I filled the metal coffee pot
with hot water from the tap.
The itty-bitty water undulated;
as if an orphan born of the sea into
my hands, it quivered with envy
for the sea; we waited for a while.
Dishes left untouched; to make do with less,
we stretched the hours that
went by unsurprisingly, and settled in between
them. The city glimmers like a honeycomb
at night. Far from sleep
another plan roams
the streets. Things lay hidden.
Cities grow in perpetual
motion, and yet still comes
the spring. And yet still comes the spring.
And yet still comes the spring. Then,
we ran to the watercourse together.
My hand burned.
SİRENLER’İN ŞARKISI
Önce metal cezveye,
lavabodan sıcak su doldurdum.
Küçücük su dalgalandı;
denizden elime doğmuş bir
yetim gibi kıvrandı denize
imrenerek, bekledik bir süre.
Bulaşıklar kaldı; tasarruf etmek
için, geçtiğine bile şaşırılmayan
saatleri genişletip aralarına
oturduk. Geceleri bir balkovanı
gibi ışıldıyor şehir. Uykudan
başka bir plan dolanıyor
sokaklarda. Bir şeyler gizleniyor.
Şehirler devir ederek
büyüyorlar, yine de geliyor
bahar. Yine de geliyor bahar.
Yine de geliyor bahar. Sonra
beraber su yoluna yürüdük.
Yandı elim.
[AS THE SUN BURNS…]
As the sun burns
cicadas with their rattles
call for me, in unison
with a long-drawn, passionate single voice
And when I wake up like a prisoner on death row
I take a step into the light;
into this ancient, primal tribe of millennia
with the simplest of principles, horizontal, invisible, in anarchy
The sun will cook, the rest will eat me
[GÜNEŞ AZDIKÇA…]
Güneş azdıkça
Ağustos böcekleri çıngıraklarıyla
çağırıyor beni, hep bir ağızdan
uzun soluklu, ihtiraslı tek bir ses
Ben de uyanınca bir idam mahkûmu gibi
Adımlarımı atıyorum ışığa;
Bu kadim, ilkel kabileye binlerce yıllık
En basit temellere sahip, kadrosuz, görünmez, karmakarışık
Güneş pişirecek, kalanı yiyecek beni
BY AGE
Now you are newly pruned
Your thinly branched arms, legs
wrapped in ivied, hyacinthine, violet flowers
of a dress. No curves whatsoever.
Where the axe hits: hips
Every town, every one of those old coffeehouses
smell of soot. Everything’s captive inside
until someone cracks open a window. Our gaze
continues through a street
we idly walk past every day
For a thing to be habitual: in shambles
Newborns are bathed in such water
that it’s worse than baptism, stuck on them for life
as if from a fly, to shield from death
to stick their tongue out and bolt
The blooming of life: on your shore
Oh, it shall bloom!
YAŞÇA
Şimdi sen yeni budanmışsın
İnce dallanmış kolların, bacaklarından
Sarmaşıklı, sümbüllü, mor çiçekleriyle
Saran bir elbise. Hiçbir kıvrımı yok.
Baltanın vurulduğu yer; kalça
Bütün kasabalar, bütün kahveler
İs kokuyordur. İçerde her şey hapis
Biri pencereyi açana dek. Her gün
Yanından geçip gittiğimiz bir sokaktan
Devam ediyordur bakışımız
Gündelik olması bir şeyin; paramparça
Bir suyla ki yıkanıyor doğanlar
Vaftizden beter, yaşam boyunca üstlerinde
Sinekten gibi, ölümden korunmak için
Bir pışık deyip kaçmak için
Yaşamın açması; kıyında
Öyle bir açacaktır!
ARIEL
a tattered air. before sunset
the last echoes of people have bled out.
one might as well say it is an optical illusion. You
are like those trees hiding in the building’s backyard
when I find you in the evenings, a dog is barking,
voices from the park. laundry’s hung to dry. from outside
wafts fresh air and the flower scents of detergent.
rising from plundered gardens
the cold wind blows in the middle of a warm day,
winnowing the springing tree onto passersby
on the bus mud traces in the shape of your shoes
a white flower in your hair…
a voice echoes again, again
again. it begs. in the hallway there are sounds
of discussions, of laughter, of decisions for night-time excursions.
the sound of a scentless perfume, which is the new spring’s
arid name uttered continuously;
OF DECISIONS FOR NIGHT-TIME
EXCURSIONS. a flower-filled game,
a game
that they try
to invent,
it is that
sound and
a continuous one.
ARIEL
delik deşik bir hava. güneş batmadan
tüm renklerini vermiş, insanların duyulan son demleri.
optik bir oyun de, denebilirse. Seni,
apartmanın arka bahçesinde saklanmış ağaçlar
gibi buluyorum akşamüstüleri, bir köpek havlıyor,
park sesleri. çamaşırlar kurumaya asılmış. dışarıdan
temiz hava ve deterjanın çiçek kokusu.
talan edilmiş bahçelerden kalkıp
ılık günün ortasında çıkıyor soğuk rüzgâr,
baharlanmış ağacı püskürtüyor insanların üzerine
otobüste ayakkabılarının çamur izleri
saçlarının arasında beyaz bir çiçek…
bir ses yankılanıyor yeniden, yeniden
yeniden. yalvarıyor. holde konuşulanların,
gülüşmelerin sesi, gece gezilerine çıkılacağının.
kokusunu kaybetmiş bir parfümün sesi, yeni baharın
uzun uzun söylenen kurak bir ismi yani;
GECE GEZİLERİNE
ÇIKILACAĞININ. çiçekli bir oyun,
bir oyun
düşünüp
bulmaya
çalışmalarının
sesi ve
uzun bir ses.
ONCE THE SUMMER
A sergeant once of the constabulary, with a frown
among the waves meandering through insubordination
bathes in the sea, he’s cooled off
A conman once a carpenter, newly a chauffeur,
we didn’t quite catch it, he mumbled a few words,
either our ears fell for it, or he went by quickly
A father once a lumberjack is now singing lullabies to his child
A person once a poem runs from the sea back home, to write a poem
Once a cut above, once a cut above
A cat, once awake, is lying under the carnation
red carnation with its once blue pot
A few feet away three ladies in the shallows, water up to their waists,
are singing, what was once rouge on their cheeks, lips
The headwaiter of the geranium restaurant, teeth porcelain
skin sunburned; in front of the english tourists once the sun
once the summer, once the summer
YAZ ESKİSİ
Jandarma eskisi bir komutan, çatık kaşlarıyla
emre itaatsizlikten dolanmış dalgaların
arasından denize giriyor, serinledi
Marangoz eskisi bir üçkâğıtçı, şoför yeni,
anlamadık öyle birkaç cümle söyledi,
ya kandı kulaklarımız ya da yanımızdan hızla geçti
Keresteci eskisi bir baba çocuğuna ninniler söylüyor şimdi
Şiir eskisi biri evine koşuyor denizden, yazmak için bir şiiri
Bir gömlek eskisi, bir gömlek eskisi
Kedi karanfilin altında uzanmış uyku eskitiyor
karanfil kırmızı, saksısı mavi eskisi
Az ileride üç hanım kıyıya yakın, su bellerinin yarısında
şarkı söylüyorlar, yüzlerinde boya, ruj eskisi
Sardunyanın başgarsonu, dişi porselen
teni yanık; ingiliz turistlerin önünde güneş eskisi
yaz eskisi, yaz eskisi
